Van Bulgarije naar Servië

Hoe een fotosafari naar Bulgarije ons in Servië deed belanden, en dat dat tegen alle verwachtingen in ook nog eens het hoogtepunt van de vakantie werd!

Dag 1 – 6 mei 2018.

Ryanair bracht ons vanuit Charleroi naar Sofia, waar de Dacia Duster wachtte, niet beseffend wat hem allemaal te wachten stond. 

Eerste tussenstop op weg naar het drukkere Oosten van het land (zo dachten we toch) was de Rhodopen smalspoorlijn, in het gelijknamige gebergte even buiten Sofia. Goederentreinen rijden er jammer genoeg niet, maar er rijden dagelijks wel enkele passagierstreinen tussen Septemvri (op de lijn Sofia – Plovdiv) en Dobrinishte.

De dag begon zonnig, in de loop van de namiddag veranderde het naar lichte sluierbewolking om op het einde van de namiddag te veranderen naar zwaar onweer. Eén van de passagierstreinen op de lijn liep vertraging op doordat de locomotief tegen een omgevallen boom was geknald, voorruit kapot, de treinrit werd uiteindelijk wel verdergezet naar eindstation Septemvri.

 

Dag 2 –  Via Pirdop naar Varna.

Na de nacht doorgebracht te hebben in Panagurishte brachten we een blitzbezoek aan het plaatselijke treinstation. De modernisering had zich echter al doorgezet op deze diesellijn, veel reden om te blijven was er dan ook niet. 

We gingen verder naar Pirdop. Pirdop doet jullie misschien wel een belletje rinkelen. De koperertstreinen naar Olen vertrekken immers van hieruit. Er was wel wat bedrijvigheid met rangeringen van en naar het Aurubis bedrijventerrein, maar zowel het weer als de fotopunten waren toch niet je dat.

De weg werd dan ook snel verder gezet naar Varna, waar er nog Ludmilla’s te fotograferen waren! Een snelle tussenstop op de weg was al een voorsmaakje van wat komen zou. 

Tegen de avond waren we op de diesellijn tussen Varna en Dobrich, waar we al een eerste stoptrein konden fotograferen met de trein uit Dobrich.

Als afsluiter van de dag werd er nog een opname gemaakt waar een elektrische locomotief de trein overneemt om de twee wagons verder tot in Varna te brengen. Waarom de bestuurder van deze trein ons de middenvinger verkocht en ons nog wat onverstaanbaars toeriep is ons tot op de dag van vandaag onduidelijk. 

 

Dag 3 – rond Varna

De opnames van de dag ervoor smaakten wel naar meer. Het plan was dan ook om de trein uit Varna opnieuw op de diesellijn naar Dobrich te doen.

Na deze opname in toch nog wel ferm ochtendlicht, trokken we meer Zuidwaarts richting Varna.We vonden een spotplek aan het station van Beloslav, waar we wat treinverkeer afwachtten. 

Vervolgens gingen we nog zuidelijker, naar Sindel Razpredelitelna waar er wat rangeerbewegeingen aan de gang waren, maar verder was er toch betrekkelijk weinig goederenverkeer te spotten. We volgden de spoorlijn verder richting Burgas, door werkelijk spectaculair gebied, met enkele machtige spoorwegbruggen en tunnels, maar zeer moeilijk fotografeerbaar, en ook hier viel het treinverkeer weer tegen waardoor we weinig heil zagen om lange tijd langs het spoor te wachten. Dan konden we beter onze tijd besteden om richting Dimitrovgrad te rijden, in de hoop om wat meer treinen naar Turkije te kunnen spotten. Wie weet passeerde er wel een Mars Logistics trein onze lenzen!

Onderweg stopten we nog wel enkele keren, maar de cargohonger werd toch niet echt gestild die dag.

We boekten Hotel Afrodita in Dimitrovgrad en kwamen er laat op de avond toe.

 

Dag 4 – Dimitrovgrad

Deze stad, gelegen op de corridor West-Europa – Turkije zou wel eens voor de verrassing van de vakantie kunnen worden. Dé kans op de Mars Logistics trein van Luxemburg naar Turkije? De spoorlijnen rond Dimitrovgrad waren recent zwaar gemoderniseerd, edoch was de lijn grotendeels enkelsporig. Dat beloofde niet meteen iets goed. 

We begonnen de dag bij mooi ochtendlicht aan de industriezone in Dimitrovgrad-Nord. Een infratrein deed er enkele rangeringen, een lege steenslagtrein bereikte het rangeerterrein van Dimitrovgrad. De temperaturen begonnen ondertussen aardig op te lopen, het was de eerste echt zonnige dag. Eerst namen we plaats op de spoorlijn richting Plovdiv, maar meer dan een korte reizigerstrein op anderhalf uur tijd kregen we niet te zien. 

Vervolgens waagden we ons geluk meer richting Turkije, maar veel meer dan een losse locomotief kregen we daar ook niet te zien. 

Last but not least gingen we op de lijn gaan staan naar Stara Zagora, en zoals zo vaak kwam het treinverkeer er richting de avond wel meer op gang! 

 

Dag 5 – Geen beterschap 

Na een nacht in hetzelfde hotel was de ochtend grijs en regenachtig. Tijd voor bezinning drong zich aan. Er was weinig enthousiasme om opnieuw voor de corridor naar Turkije te gaan. Research bracht aan het licht dat die Mars Logistics trein maar gedurende een zeer beperkte periode effectief naar Turkije reed, en ondertussen Trieste als eindbestemming had, het weer zag er niet goed uit en er was ook gewoon weinig goederenverkeer te zien (tenzij dan ’s avonds laat en ’s nachts). 

Wat bleef over? De lijn naar Griekenland of dieselgeweld in Servië? Uiteindelijk won Servië het om geen nieuwe tegenslag in Bulgarije te moeten incasseren…

We maakten nog een tussenstop in Pirdop, weer we nog wel ex-Engelse machines in actie konden zien, maar jammer genoeg niet op kop van een cargo…Er werd nog een bediening in Zlatitza gefotografeerd tot de eigenaars het welletjes vonden en we bijna met geweld werden weggejaagd. Toch vreemde mensen soms..

Bij valavond konden we nog een goederentrein fotograferen bij de grens met Servië, een trein die we de dag ervoor nog in Dimitrovgrad zagen passeren…allesbehalve snel & effectief…

 

Dag 6 – De goeie Dimitrovgrad !? 

Om het geheel wat verwarrender te maken, logeerden we opnieuw in Dimitrovgrad, maar we bevonden ons niet meer in Bulgarije, wel degelijk in Servië waar er een gelijknamig stadje is, net over de grens met Bulgarije. Bovenleiding is er langs Bulgaarse zijde voorzien tot in het station van Dimitrovgrad. Richting het binnenland van Servië (tot Nis) wordt het een enkelsporige diesellijn. Het station telt er een vijftal opstelsporen, weinig speelruimte dus! De tractie werd voor alle cargo’s gesleept door “Kennedy’s” – General Motors EMD G16, made in the USA. 

De autosnelwegen leken wel speciaal voor ons aangelegd, wat het mogelijk maakte om geregeld dezelfde trein in te halen. Smullen. 

De apotheose van de dag was toch wel de onverwachte cargo richting Bulgarije, die zich al  lang op voorhand aankondigde door het weergalmende gegrom van een zwaar werkende Kennedy. In tegenlicht om van te smullen passeerde intervorming drie enthousiaste fotografen uit België. 

Tenslotte werd de keteltrein die we eerder al enkele keren konden fotograferen aan diezelfde overweg gefotografeerd. Op de terugweg naar ons hotel in Dimitrovgrad probeerden we de intervorming nogmaals te fotograferen, maar tevergeefs. Het licht ging te snel uit…

Er was geen twijfel mogelijk, de volgende dag zouden we zeker nog opnieuw langs deze lijn doorbrengen.

 

Dag 7 – Dimitrovgrad part II en terug naar Bulgarije

Met de terugvlucht over twee dagen, en de spoorlijn tussen Sofia en Roemnië die nog op het lijstje stond, was de resterende tijd in Servië eerder beperkt. 

We begonnen de dag zoals zo vaak op trip in het station, in de hoop om bij de stationschef meer info te kunnen krijgen van de verwachte treinen. Google Translate was a friend. Vandaag zagen we al meteen dat er een trein klaarstond om richting Nis te rijden. We sprongen dan ook snel in d wagen op zoek naar een fotopunt. We kwamen terecht in het station van Бело Поље. Een tegenlichtopname dat het best tot zijn recht kwam in zwart-wit. We fotografeerden de trein nog enkele keren op de lijn.

Veel meer was er niet meer op komst, en we besloten dan ook om terug de grens over te steken richting Bulgarije, meer bepaald naar enkele kolenmijnen die er nog net over de grens te vinden zijn, voor de energiecentrales rond Sofia. 

Sofia zou de overnachtingsplaats worden die dag, om goed te eten en uit te gaan, maar ook omdat het de ideale startplaats is om van daaruit de lijn naar Roemenië te volgen. 

 

Dag 8 – Thompson 

Niet dat we opeens in de US zitten, integendeel, we bevinden ons nog steeds in Bulgaria! Een grijze dag, ietofwat suf van de avond ervoor,…Er was weinig animo om er vroeg aan te beginnen vandaag. 

We trokken noordwaarts vanuit Sofia richting Roemeense grens. Wederom een mooi landschap, we waren nog niet ver of er werd al een cargo gespot vanuit de auto..Maar het lachen verging ons al snel toen de auteur van dit verslag nietsvermoedend, op zoek naar een fotopunt, zijn rechtervoet plantte op de grootste Bulgaarse (mensen?) drol die je je maar kan inbeelden. De stank kruipt nog in mijn neus als ik dit neerschrijf. Terwijl mijn vrienden zich ver uit mijn buurt nestelden, met het fototoestel in de aanslag, kon ik me bezighouden met…iets anders. Op het fotopunt kregen we uiteindelijk geen trein voor de lens, maar ik voeg er maar een foto aan toe ter begeleidende info.

De lijn bracht niet wat we verwachtten. We besloten om terug richting Pirdop te gaan om daar de laatste nacht op Bulgaarse bodem door te brengen, omdat dat daar toch het meeste kans bood om nog wat cargo te kunnen spotten.

 

Dag 9 – Van Pirdop naar de luchthaven in Sofia

Dit was het dan…We hadden nog enkele uren om te doden tot we de auto moesten binnenleveren aan de luchthaven. We incalculeerden ook nog de nodige tijd om het stort op de achterbank op te kuisen. We wachten nog enkele cargo’s af tussen Pirdop en Anton, maar de buit was slechts één cargo en een reizigerstrein. 

We fotografeerden nog enkele bedieningen rond Pirdop, waarbij zowel Ludmilla’s als V100’en in actie kwamen.

Van zodra we zagen dat er goederentreinen vertrekkensklaar stonden trokken we naar de goederenkoer in Zlatitza om ze daar te kunnen fotograferen. En zo werd het de BZK 87028, een Ex-Britisch Railway class 87, die als laatste locomotief werd gefotografeerd op Bulgaarse bodem.